Over ruimte, vertragen, fika en de kunst van lagom
Na twee heerlijke weken in Zweden zijn we weer thuis. Met heel veel mooie foto’s, fijne herinneringen… en vooral met een bepaald gevoel dat moeilijker op beeld vast te leggen is.
Zweden heeft me geraakt.
Natuurlijk is het een prachtig land. De uitgestrekte bossen, de meren, de rotsachtige kust, de kleurrijke houten huizen, de kleine dorpjes en gezellige steden. De natuur is er nooit ver weg en er lijkt overal zoveel ruimte te zijn.
Maar wat me misschien nog het meest is bijgebleven, is de rust.
De mensen lijken er minder gehaast. Gemoedelijker. Vriendelijk ook, zonder opdringerig te zijn. Alles lijkt net iets trager te mogen. En vreemd genoeg voelde ik dat niet alleen op het platteland of midden in de natuur. Zelfs in de steden hing voor mij diezelfde ontspannen sfeer.
Misschien doet ruimte iets met een mens.
Als je omringd bent door bossen, water en open landschappen, als de natuur zo vanzelfsprekend deel uitmaakt van je dagelijkse leven… ga je dan automatisch ook wat meer ademen? Wat minder hollen? Wat minder het gevoel hebben dat alles nú moet?
En dan zijn er die typisch Zweedse begrippen die eigenlijk zoveel meer zijn dan alleen maar woorden.
Fika
Even stoppen. Koffie (of thee) drinken, iets lekkers erbij, samen zitten. Niet snel een koffie achter de computer of onderweg, maar bewust een pauze nemen. Omdat pauzeren óók deel mag uitmaken van de dag.
En lagom
Niet te veel. Niet te weinig. Precies genoeg.
Wat een mooie levenshouding eigenlijk.
En hoe langer we er waren, hoe meer ik het gevoel kreeg dat die manier van leven in heel kleine, alledaagse dingen terugkomt.
Zo zag je werkelijk overal loppis. Tweedehandswinkeltjes, rommelmarktjes of gewoon mensen die thuis een bordje langs de weg zetten en spullen verkopen die ze zelf niet meer nodig hebben.
Ik hou daar sowieso van. Ook thuis loop ik graag eens binnen in een kringloopwinkel of snuister ik op een closet sale. Ik vind het heerlijk om iets moois te ontdekken waar iemand anders op uitgekeken is en het vervolgens een tweede leven te geven.
In Zweden lijkt dat nog veel vanzelfsprekender te zijn.
Niet alles hoeft nieuw te zijn. Iets wat voor de ene persoon zijn nut heeft gehad, kan voor iemand anders opnieuw waarde krijgen. En behalve dat ik het gewoon ontzettend leuk vind, is het natuurlijk ook zoveel duurzamer.
Eigenlijk opnieuw een beetje lagom.
Waarom altijd iets nieuws kopen als wat er al bestaat nog perfect goed is?
Ook wanneer we gingen eten, viel me iets op. Er wordt nog opvallend veel homemade en met verse producten gewerkt. Zelfs op plekken waar je dat misschien niet meteen verwacht. Een eenvoudige snackbar waar het deeg gewoon nog zelf wordt gemaakt bijvoorbeeld.
De menukaart is daardoor soms een stuk kleiner dan we bij ons gewend zijn. Geen eindeloze keuze uit tientallen gerechten, maar een beperkter aanbod dat vers wordt klaargemaakt.
En eigenlijk vond ik dat heerlijk.
Want hebben we werkelijk zoveel keuze nodig?
Misschien is vijf dingen écht goed maken wel veel fijner dan twintig dingen aanbieden omdat we vinden dat er voor iedereen zoveel mogelijk keuze moet zijn.
Kwaliteit boven kwantiteit.
En daar zit voor mij opnieuw diezelfde gedachte achter.
Wij lijken zo vaak te denken dat meer ook beter is. Meer doen, meer plannen, meer kopen, meer keuze, sneller werken, efficiënter zijn… Onze dagen — en soms ook onze huizen en hoofden — vullen tot er nauwelijks nog lege ruimte overblijft.
Maar waarom eigenlijk?
Waarom altijd haasten? Waarom zoveel stressen? Waarom moet iedere minuut nuttig besteed worden? Waarom moet alles nieuw zijn? Waarom hebben we zoveel keuze nodig?
Misschien zit er juist iets heel waardevols in het tegenovergestelde.
In even niets moeten.
In een wandeling door het bos.
In samen thee drinken.
In ergens zitten en gewoon kijken naar het water.
In iets ouds opnieuw mooi vinden.
In eten dat met een paar verse ingrediënten en aandacht werd klaargemaakt.
In tevreden zijn met wat er op dat moment is.
Misschien is dat wel wat ik uit Zweden mee naar huis wil nemen.
Niet proberen om het Zweedse leven thuis na te bootsen — want thuis is thuis en Zweden is Zweden — maar wel iets van dat gevoel bewaren.
Wat vaker vertragen.
Wat meer naar buiten.
Bewuster pauzeren.
Wat minder nieuw en wat vaker tweedehands.
Kiezen voor kwaliteit in plaats van kwantiteit.
Niet altijd méér willen of méér moeten.
En mezelf af en toe de vraag stellen:
Is dit niet gewoon…lagom?
Precies genoeg. ❤️